Bugün köyümde güneş bir başka doğdu sanki. Kulelerimi Kerem’le yaptığımız
gibi yapıyorum artık; rengârenk. Her birinin içinde başka bir hikâye var. Onlar sadece
birer taş değil bunu da çok iyi biliyorum. O kulenin içinde bir anahtarın sesi var;
uçurtmamın rüzgârı, mavi kelebeğimin kanat çırpışı…Ve son taşın gölgesinde
Kerem’in umudu var. Ben galiba aynı Memo değilim artık. Ama bu Memo’yu daha
çok seviyorum. Artık işaret beklemiyorum. Çünkü o bana kendisi geliyor. Yakında ...