“Ne Mısrîyem ne Mehdîyem ne İsâyam ne insânam
Bu yanan dâimi şem’in velî pervanesiyim ben”
Son dönem Osmanlı sûfîlerinden Osmânzâde Hüseyin Vassâf’ın gönülden bağlı olduğu Niyazî-i Mısrî’nin şiirine yazdığı bu şerh; tasavvufî düşüncenin, Osmanlı entelektüel geleneğinin ve yazarın içsel yolculuğunun izlerini taşıyan kıymetli bir metindir. Elinizdeki eser, Vassâf’ın ilmî birikimini ve tasavvuf büyüklerine duyduğu derin muhabbeti gözler önüne sermektedir. Mısrî’nin vecd ile yazdığı ...