Annemi durmadan bir şeyleri onarırken hatırlıyorum. Bozulan şeyler korkuturdu onu. Sızdıran
musluk başlığı, akıtan lavabo gideri, ilmeği kaçmış kazak, ucu delinmiş çorap… Evet, delinmiş
çorap görmeye dayanamazdı annem. “Çıkar da dikivereyim,” sözü sıkça duyulurdu evimizde.
Başka evleri bilmem ama bizimkinde sürekli bozulan, sökülen, delinen, kopan şeyler olurdu.
Bazen annemin sırf onarmak için biz uyurken makasla bir yerleri kestiğini, bıçağın ucuyla
kıyafetlerimize küçü ...